Augmented reality: (virtuele) data toevoegen aan de wereld om je heen. Bijvoorbeeld… voor Cradle to Cradle?

1. peter 3.29.09 / 7pm

   Je Cradle to Cradle api (MARS) heeft nog meer waarde wanneer deze wordt uitgegeven door een keuringsdienst, met een heldere, begrijpelijke regelgeving (want daar ontbreekt het vaak aan). De consumenten / de gebruikers van de api zijn dan als ware de controleurs.
2. Diana den Held 3.30.09 / 2pm

   Bedoel je dezelfde ‘keuringsdienst’ die de certificering voor Cradle to Cradle gaat doen? Of kan dat los van elkaar opereren?

   En hoe zie jij dat precies voor je, gebruikers die de juistheid van data controleren? Iets als aanpassen, becommentarieren van adresssen waar producten naartoe kunnen voor disassemblage? Of begrijp ik je verkeerd?
3. Bob Jansen 3.30.09 / 3pm

   Het is een erg interessante techniek en ik verwacht hier ook veel van. Ik geloof in een combinatie van de informatie. Dat je dus officiële informatie van keuringsdiensten kan zien, maar bijvoorbeeld ook extra informatie van gebruikers.

   Ik denk dat er bepaalde groeperingen zijn die dit een heel interessant platform zullen vinden, daarmee bedoel ik voornamelijk de groepen die schreeuwerig aandacht willen trekken voor bijvoorbeeld dierenleed en dergelijken. Maar wel heel erg interessant.

   Leuk artikel! Keep it up.
4. Sigrid van der Hoeven 3.30.09 / 3pm

   Goed plan!

   Dit is ook leuk toe te passen om achter de herkomst van producten te komen.
   Wijzen naar een verpakt visje en zien of ie uit de Atlantische oceaan komt of van een kwekerij bijvoorbeeld.
   Of dat je bespoten spruiten in je hand houdt of natuurlijke.
5. Krispijn Beek 3.30.09 / 3pm

   Leuk idee, combineren met deze bizarre video van TED: http://bit.ly/PkvUR . (Ook bij The Hub A’dam zijn mensen hiermee bezig.)
6. Tim van den Dool 3.30.09 / 3pm

   Handig, geen e-mail = post kwijt!

   Goed, kort. Hoop techniek en totaal geen probleem. AR is een visualisatietechniek en staat helemaal los van C2C. Net als BarCode of RFID een identificatie / input zijn.

   Probleem dat je benoemt is een partij complex, in een open-loop zaken veranderen is geen makkie. Er zijn in de logistiek iniatieven voor het transparant maken van de keten, GS1 is bezig met Object Name Servers. Soort internet met fysieke dingen. Als je dit het kan je pas consumenten apps maken die laten zien wat er met een product gebeurd is en wat er precies in zit.
7. Sanne Roemen 3.30.09 / 3pm

   AR was een tijdje geleden iets waar ik maar heel erg moeilijk mijn hoofd omheen gevouwen kreeg. Nu ik hier en daar beschrijvingen en voorbeelden van concrete toepassingen zie begin ik het te snappen en slaat mijn fantasie op hol. Wat jij hier beschrijft klinkt helemaal geweldig.. Ben zelf net enorm mijn interieur aan het recyclen (marktplaats) maar zou het geweldig vinden om dat soort informatie met een soort point & click boven water te kunnen krijgen. Zowel van wat ik wegdoe, als van wat ik zelf wil kopen.
   Zoals Tim aangeeft lijkt het me niet eenvoudig te implementeren, maar dan denk ik ook: als het begin gemaakt is komt de rest uiteindelijk ook wel een keertje. Kortom, goed idee.
8. Jasper Leunk 3.30.09 / 3pm

   Even een copy paste uit een mailtje naar Diana met mijn 5 sec thought:

   Vooralsnog zie ik twee verhalen:
   - coole mashup van mogelijkheden
   - c2c

   Truc is nu een brug te slaan zonder dat het al te zeer een ‘forced fit’ wordt. Ik denk dat we moeten zoeken naar de meest relevante momenten. Wanneer zijn mensen bewust of onbewust bezig met C2C? Wanneer staan ze open hiervoor. Als je die in kaart hebt kun je die mappen tegen mogelijkheden die MARS biedt. Interessant!
9. peter 3.30.09 / 4pm

   Ik bedoel grotendeels wat Tim aangeeft. De techniek is niet het probleem, maar wat zegt het en wat bereik je ermee? Anders hebben we (in de praktijk) weer een leuke ‘gadget’ (vreselijk woord).
   Een certificering heeft pas waarde wanneer die te controleren is. Het zal dus goed zijn wanneer het één instantie is.
   De juistheid van de data kan worden gebruikt bij het nemen van een aankoopbeslissing of voor controle voor jezelf of om te delen ( keuze ‘meld’ – koppeling bijv. naar een site)
10. Lenny 3.30.09 / 4pm

    Leuk plan! Alleen waarom C2C? Er zijn nog maar zo weinig producten die daadwerkelijk voldoen aan het C2C concept. Daarnaast is C2C een concept of theorie en bestaat het niet uit harde eisen. Ik zou zelf kiezen voor een bestaand veel gebruikt keurmerk met waardevolle, toetsbare eisen zoals Eko.
11. Douwe 3.30.09 / 4pm

    Zonder me al te veel te laten beperken door geld, techniek en geldende conventies zie ik wel wat in het volgende scenario:

    - Klant staat in de supermarkt met een pak waspoeder;
    - Maakt een foto met zn toestel;

    Krijgt vervolgens terug:

    - Welke schadelijke effecten dit product heeft (obv ingredienten)
    - Welk alternatief product er is;
    - (Daar komt de coole mashup) op Google Maps aangeven waar je het alternatief kan krijgen;

    De kunst is om een goede balans te vinden tussen een voor het publiek relevant productendomein (schoonmaakartikelen?) en een voor de uitvoerende partij te beheersen hoeveelheid informatie.

    Maar zonder meer interessante materie!
12. Andrea de Palm 3.30.09 / 4pm

    Het lijkt me te gek, where can I sign up? Maar als ik (als DIV Adviseur) de onderlinge niveauverschillen tussen (lokale) overheden & bedrijven zie m.b.t. digitalisering van processen en documentstromen denk ik dat het – in NL in ieder geval – nog wat te vroeg is hiervoor.

    Ik denk dat je er eerst voor moet zorgen dat alle (overheids- en bedrijfs-)instellingen op één gelijk niveau moet zien te krijgen vóórdat je een volgende stap kunt zetten. Web 2.0 is ook nog maar nauwelijks écht ingevoerd, laat staan dat men klaar is voor C2C.

    Aan de andere kant: het kán heel snel gaan
13. Diana den Held 3.30.09 / 5pm

    @ Bob: dank!

    @ Sigrid: je bedoelt iets als aanvullende productinformatie die niet op een verpakking past (of bewust wordt weggelaten ) ?

    @ Krispijn: haha, lol, ja die video heb ik ook gezien. Komt dichtbij he?

    @ Tim: ik zie jou als iemand die érg goed in de techniek zit. Fijn om je bijdrage hier te zien. Het draait idd natuurlijk niet om de techniek alleen. Maar het is wel belangrijk om vast te stellen dat e.e.a. ‘te doen’ is. Wat daarna komt is de vraag: “Wat is de next step om dit gerealiseerd te krijgen?”

    @ all: Wie weet er meer over (zie tip Krispijn) activiteiten van the Hub op dit gebied?
14. Sigrid van der Hoeven 3.30.09 / 5pm

    @Diana: Ja, inderdaad! Extra info, of éérlijke info…
15. Diana den Held 3.30.09 / 5pm

    @ Sanne: dank voor je hart/riem.

    @ Jasper: eens, belangrijk om goed te achterhalen wanneer mensen welke informatie willen ontvangen. Flexibiliteit van het systeem is hier m.i. ook heel belangrijk, behoeften veranderen.

    @ Peter: nee, ik ben inderdaad absoluut niet geinteresseerd in een gadget. Maar ik ben er van overtuigd dat als je ‘het publiek’ wilt betrekken in C2C en dús in hun bijdrage aan het retourneren van materialen tbv van de technocyclus, je het hen zo makkelijk mogelijk moet maken.
    Ik zie het anders al gebeuren: koop ik een bank die c2c is, die dus over x jaar uit elkaar gehaald kan worden… ben ik het bonnetje kwijt. Of is het telefoonnummer veranderd. Tegen die tijd wil ik actuele data, zo makkelijk en snel mogelijk. Ik wil zo min mogelijk moeite hoeven doen om dat ding uit mijn huis te laten halen voor disassemblage.
    Juistheid van data is idd een kritiek punt.
16. Diana den Held 3.30.09 / 5pm

    @ Lenny Waarom C2C? Omdat dat een wereldwijd en branche-overstijgend project is. Ik doe graag dingen groot
    Het aantal C2C producten moet je (op dit moment) niet afmeten aan het aantal verstrekte certificaten. Triumpf bijvoorbeeld heeft een ondergoedlijn die nu nog geen certificaat heeft. Het T-shirt van Trigema… zelfde verhaal. En wist je dat de bekleding in de airbus… C2C is. Of dat er voor de kust in Azië een compleet C2C eiland is? Het is een verhaal op zich. Maar dat er veel gebeurt in een hoog tempo… dat kan ik je verzekeren.

    C2C bestaat wel degelijk uit heel harde eisen. Niet alleen op milieugebied, maar ook in sociaal, maatschappelijk opzicht (helaas is het boek van Braungart en McDonough dat daarover gaat nog steeds niet af, ze hebben, gezien de enorme groeistuipen van dit model, nogal last van tijdgebrek).
17. Diana den Held 3.30.09 / 5pm

    @ Douwe: stay tuned! Leg vooral de bestaande mogelijkheden zoals bijvoorbeeld hier te zien: http://www.youtube.com/watch?v=s-UYLHB9Rrw eens naast C2C-doelstellingen.

    @ Andrea: Ja het publiek-privaat verhaal gaat nog heel wat eisen stellen. Eens. Maar als er een ding is waar ik van overtuigd ben dan is het: niet wachten op de overheid. Samenwerken, initiatieven tonen, vragen stellen. Ergens moet iemand de eerste stap zetten. Ik denk dat wij (ik bedoel, de mensen die hier nu meedenken) dat zouden kunnen zijn.
18. Ewout Wolff 3.30.09 / 9pm

    Hai Diana, ik ga je site niet teveel spammen met de leuke voorbeelden die ik heb gevonden. Okay, eentje dan : http://www.tonchidot.com/Sekai_Camera.html (video : http://www.youtube.com/watch?v=KgTwSXK_5dg) “air tagging” noemen ze het daar. Tonchidot heeft overigens de Techcrunch 50 gewonnen. Airtagging houdt in dat je zowel tags consumeert als produceert.

    Het idee is simpel: ga niet wachten op een centraal, goed geleid, uitstekend gecertificeerd bureau/systeem. Maar begin gewoon. “Tag-Je-Hu-Rot!” (rip, Martin Brozius).

    Wat meer serieus nu: 6 miljard mensen kunnen ontstellend veel sneller & meer taggen dan hiervoor opgerichte organisaties of betaalde mensen. Ja, dan krijg je natuurlijk clutter, ruis en wat nog meer. Maar hetzelfde werd gezegd van Wikipedia. En het gewenste/ongewenste effect kan je zien in Google Earth, waarbij iedereen kan taggen zonder hindernis. Het zou dus mooi zijn als dit soort sites/houders van internet info eenzelfde soort moderatie-systeem zouden hebben als Wikipedia.

    Cradle to cradle dan. Het zou niet eens zo ingewikkeld hoeven te zijn, als elke consument informatie eist over zijn producten. Zeg maar: de strijd voor biologisch eten, 20 jaar geleden. Met het grote verschil dat er nu veel consumenten zijn, die zelf aan de slag kunnen. zelf tags kunnen zetten, als producenten/retailers er niet aan willen.

    Dan krijg je precies de revolutie, die Howard Rheingold al voorspelde in “every desktop is now a printing press, a broadcasting station, a community or a marketplace”? : de consument produceert dan zijn/haar eigen informatie wel over een product, voor andere consumenten. Als iedere consument een tag aangeeft op een product, binnen hoeveel tijd ligt dan niet de hele producerende wereld te roepen om genade? Want wie wil nu dat iedereen kan zien dat zijn producten volgens een heleboel mensen niet goed zijn ?

    Dit gaat natuurlijk makkelijker als dingen op hun plaats blijven staan (dan helpt GPS). Maar C2C gaat natuurlijk vooral over roerende zaken. En tenzij je een mogelijkheid hebt om een permanente tag aan te brengen op een goed, zal dat wat ingewikkelder zijn. Maar ook hier: het zou mooi zijn als er een lawine van consumenten-c2ctagging ontstaat. Bijv. dat je afspreekt (crowd-tagging?) dat alleen onomstotelijk Ware C2C producten een C2C-tag krijgen. Dan worden niet c2c-producenten net zoiets als bedrijven/organisaties nu, die nog geen website hebben : obsolete.

    Hoe kan je je verweren tegen tag-fraude ? (bijv producent tagt even al zijn tomatenproducten als “biologisch”, “gemaakt door echte Italiaanse moeders” “met zuiver biologische producten”…). Dat zal ook een hot issue zijn. Maar wat dacht je hiervan : je investeert in informatie als C2C-producent. Je produceert een enorme hoeveelheid informatie rond je producten. Je toont dus je fabriek, je mensen, de arbeidsomstandigheden, de onderdelen, je machines, etc. Je zet een lijst met productienummers/tagnummers online, waar iedereen die zijn meubels heeft gekocht, kan zien wanneer zijn stoel gemaakt is en of het nummer op de stoel ook daadwerkelijk overeenkomt met de foto van de stoel, die daarbij hoort.

    Een gemiddelde fraudeur zal dan eerst deze info-storm moeten evenaren, voordat hij mensen om de tuin kan leiden.

    Wat dus belangrijk zal zijn : kan je werkelijke informatie maken, op de plaats waar dingen geproduceerd worden? Bijvoorbeeld in Bangladesh, of Africa ?

    Ook daar zijn goede ontwikkelingen gaande. Niet alleen de OLPC, maar ook initiatieven als Phones4Africa waar Peter Gabriel aan meewerkt. Zijn doelen zijn mensen in dit geval : zie http://www.witness.org/. Als het al kan lukken om bedreigde mensen te helpen met dergelijke initiatieven, dan moet het toch zeker lukken met C2C ?
19. Melle Gloerich 3.30.09 / 9pm

    Er lopen mijns inziens twee dingen door elkaar, zoals ook Tim zegt: Visualisatietechnieken en (product)-identificatietechnieken.

    Het toevoegen van virtuele informatie aan de werkelijkheid zoals bij Wikitude gebeurt kan alleen bij grote, niet verplaatsbare objecten. De gebouwen worden geïdentificeerd aan de hand van je locatie en de kijkrichting en dan wordt die wiki-info toegevoegd. Ik ga er van uit dat Wikitude het ook zou doen als je je hand voor de lens houdt, het heeft dus niets met beeldherkenning te maken.

    Wil je echter van kleine objecten ook zo’n AR overview hebben dan moet de hardware van je telefoon (richting + GPS) veel nauwkeuriger.
    Verplaatsen de objecten, dan lukt het helemaal niet meer. Of het moet zo zijn datde lokatie van objecten live wordt bijgehouden in wikitude. Dit zou dus (behoorlijk grof, ong 20m precisie) kunnen werken met mensen die Google Latitude gebruiken. Makkelijker is echter om bij kleine of verplaatsbare objecten andere identificatiemethodes te gebruiken. Vroeger ging men altijd uit van beeldherkenning waardoor met berekend wat voor een object iets was, een bizarre klus in een wereld vol objecten. Tegenwoordig lijkt het erop dat RFID (Radio Frequency IDentification) de standaard wordt. Mensen met een redelijk modern paspoort (volgens mij 2006 of nieuwer) hebben al zo’n RFID-chip die op afstand te lezen is daarin zitten. Zo’n chip kan zo’n enorm nummer bevatten dat elke vierkante meter op aarde een paar honderd objecten kan bevatten met elk een uniek nummer zonder dat de nummers op zijn.
    In de logistiek worden deze chips al gebruikt, in supermarkten wordt het een beetje als de heilige graal gezien (gewoon met mandje naar buiten lopen en alles is gescanned) maar is momenteel nog een beetje te duur. Wanneer chips onder de enkele centen per stuk vallen wordt verwacht dat veel meer producten het gaan bevatten.

    Pas als dat laatste is gebeurd heb je met zo’n combi van AR en ID een leuke mashup, tot die tijd ontbreekt de techniek om (kleine/beweegbare) objecten te identificeren en dus te raadplegen via online databases.
20. Diana den Held 3.30.09 / 11pm

    @ Ewout: Mooi stuk, interessante varianten en mogelijkheden van tagging. Ik maak trouwens deel uit van de schrijvers bij wikipedia, en nou, ik kan je zeggen die controle is NIET ZUINIG. Heel wat discussies gehad… pfff.
    Interessante gedachte ook om vanuit consumenten iets als het uitfilteren van ‘ware’ c2c vs. fake-c2c te laten lopen.

    @ Melle: Ik ben het met je eens dat de techniek nog niet ver genoeg is om objecten in de (letterlijke) vorm van eenvoudige producten (die op elkaar lijken) te herkennen. Beeldherkenning op basis van de vorm van de stoel die je hebt staan… dat eist nog wat van ons geduld. Als we daar mee aan de slag willen, zullen we nog een langetermijn planning moeten aanhouden. Maar ik zie wel een mogelijke tussenstap in de vorm van ‘barcodes’ (zoals ook in de video’s te zien is) en, inderdaad, RFID.

    Beiden: heel erg veel dank voor jullie uitgebreide inhoudelijke aanvullingen. :-*

    Wat ik me natuurlijk afvraag: als je c2c producten maakt, er zijn nu in Nederland nog niet zo heel veel producenten, zou het dan mogelijk zijn om standaard een barcode of RFID chip toe te voegen zodat je daarmee met de ontwikkeling van C2C gelijk deze standaard en applicatie kunt neerzetten. Door het nu mee te nemen, mee te laten groeien, etc… ?? Dan kan het systeem/de applicatie zich ontwikkelen, kunnen we e.ea. uittesten en gaat t met de groei van C2C mee…?
21. Arjan Klopstra 3.30.09 / 11pm

    Ken je de Waag Society (http://www.waag.org/)? Dat is volgens mij de club om hiermee aan de slag te gaan.
    Als je wil kan ik je in contact brengen me ze
22. Diana den Held 3.30.09 / 11pm

    @ Arjan, héél bekende naam, wordt me ook (in dit kader) via mail toegespeeld momenteel. Heb ze zelf alleen kort bekeken tijdens PICNIC 08. Jij met ze gewerkt?
23. Douwe 3.30.09 / 11pm

    @Diana Als je hiermee aan de slag gaat zal je in eerste instantie een keuze moeten maken op wat voor type goederen je je gaat concentreren:

    1. FMCG (fast moving consumer goods)
    2. Duurzame consumptiegoederen
    3. Onroerende goederen

    Elk type heeft zo zijn eigen aanpak, voordelen en nadelen. Even uit de losse pols (aanvullingen welkom) schiet mij het volgende binnen:

    Ad 1. FMCG
    - biedt kansen voor een erg zichtbare toepassing
    - veel metadata voorhanden (al die ingredienten en keurmerken staan toch wel ergens opgeslagen?)
    - Productherkenning adhv barcode

    Ad 2. DCG
    - Voor C2C de meest opportune productensoort wellicht?
    - Herkenning van producten moeizamer, maar niet onmogelijk;

    Ad 3. OG
    - Herkenning van producten/materialen moeizaam;
    - Welke toepassing wil je hiervoor realiseren?
    - Voor C2C toepassingen wel een grote winst te halen (hergebruik bouwmateriaal);

    Van buitenaf een RFID of barcode opleggen lijkt me moeilijk te realiseren (hoe C2C is een RFID tag trouwens?). Herkenning van producten geef ik een grotere kans. Op de iPhone is al een applicatie beschikbaar (ben de naam even kwijt) waarbij op een Shazam-achtige manier schoenen worden herkent.
24. Peter Bootsma 3.31.09 / 12am

    Leuke discussie, Diana!

    Even verder over OG, daar zie ik een AR-toepassing wel voor me. Vastgoed kan immers duurzaam gebouwd of op onderdelen zelfs C2C zijn, en leent zich vanwege omvang, zichtbaarheid en vaste positie goed voor MARS concepten.

    Bij het verder uitdenken van een AR-concept heb je in dat geval met minstens drie partijen te maken: 1) de mensen die tags aanbrengen en daar tijd aan moeten besteden, 2) de mensen die tags te zien krijgen op hun mobiele schermpje (en thuis in Google Streetview) en iets aan die tags willen hebben, en 3) de mensen die hier een applicatie voor ontwikkelen en op de markt brengen. Voor ieder van deze partijen moeten de voordelen ruim opwegen tegen de kosten, anders gebeurt er niets.

    De taggers (1) zijn bijvoorbeeld huizenverkopers die de aandacht willen trekken van de groeiende groep mensen die op zoek zijn naar een duurzaam gebouwd huis. De inhoud van de tag is dan bijvoorbeeld een zelfmelding over materialen, energiegebruik, installatie, certificaten, etc. Omdat het een zelfmelding is hoeft het de tagger weinig tot niks te kosten, en als hij zijn doelgroep bereikt heb je hem al snel over de streep. Je zou de betrouwbaarheid van de zelfmelding kunnen verbeteren door te controleren of een geclaimd certificaat (C2C-kozijnen, FSC-spanten?) inderdaad door de certificerende instelling is afgegeven. Dat is met wat samenwerking en wat interoperability nog wel te maken.

    De tagkijkers (2) zijn in dit voorbeeld zoekers naar duurzaam gebouwde huizen, nul-energie woningen, passief huizen, etc. Ze kunnen websites als Funda afstruinen, maar met AR heb je meer vrijheidsgraden, een grotere ontwerpruimte.

    De inititatiefnemer (3) formuleert de spelregels: hoe maak je een goeie tag waarmee je een koper over de streep haalt. Verder is het vooral communicatie en marketing. De techniek is bijvoorbeeld standaard Google met wat extraatjes (validatie van certificaten, geografisch zoeken op taginhoud, tabellarisch vergelijken, etc.).

    Naar ICT-mogelijkheden is dit niet zo spannend misschien, maar zoiets als dit ligt wel om de hoek, en kan een platform zijn om C2C-informatie bij een groter publiek te krijgen. Verder plak je in dit verhaaltje geen C2C-labels op complexe producten maar op onderdelen daarvan. Dat helpt om de afstand tussen het C2C-ideaal en de praktijk te overbruggen zonder al te veel water bij de wijn te doen. Maar dat is een discussie apart.
25. Ewout Wolff 3.31.09 / 12am

    mmm…geen idee hoe goedkoop het al is, maar als je dit zou doen: http://filebox.vt.edu/cals/cses/chagedor/fingerprint.html door een bedrijf als dit laat testen http://www.biogeneticservices.com/ dan hoef je dus niet een duur RFID systeem in het leven te roepen : je kan “gewoon” naast het bovenstaande ook het DNA van je roerende goed checken. Met bijv. DNA-profielen van “goede” artikelen en goederen online.

    Maar wat ben ik nou dingen nodeloos ingewikkeld aan het maken? C2C producenten gaan gewoon zelf tags op hun spullen aanbrengen. Zoals een Shotcode.org : gebruik een Open Source oplossing hiervoor en presto. Zeker als een paar grote bedrijven zich bij zo’n initiatief zouden aansluiten, dan lijkt mij een (web) standaard niet ver weg.
26. Thijs Weenk 3.31.09 / 12am

    Wat een mooie discussie! Volgens mij kan je het conceptueel en technisch in drie stukken uit elkaar trekken: 1. Herkenning van het object, 2. Informatie over het object en 3. Weergave van de informatie over het object. Laat ik eens een poging doen om per stuk de haalbaarheid te beoordelen

    1. Herkenning van het object
    Zijn veel mogelijkheden voorhanden.
    * Barcode, denk aan supermarktproducten, electronica, kleding.
    * RFID chip, idem en gezien de ontwikkelingen ook bij C2C haalbaar.
    * Vorm van het object (zie bijv gezichtsherkenning in Apples iPhoto)
    * Locatie (door Melle prima uitgelegd dat het met verplaatsbare objects nogal lastig wordt..)

    2. Informatie over het object
    Dit is een veel lastiger onderwerp. De productieketen van een product is in kaart te brengen als alle schakels in die keten meewerken. Belangrijkste keuze hierin is de manier van informatie vergaring (haal je de info bij producten of laat je consumenten taggen, of…), en niet de neiging om vanaf dag 1 compleet te zijn.

    Ewout geeft een paar hele mooie ideeën waarvan de haalbaarheid op andere plekken al is aangetoond. Mooiste voorbeeld van crowdsourcing vind ik nog altijd Geobirds.com omdat het zo’n real-life onderwerp is. Idee is in de kern toepasbaar, al is C2C/herkomst van producten/duurzaamheid een onderwerp met low interest.

    Een mooi startpunt voor informatie vergaring zijn bestaande, duurzame merken. Kuyichi zal maar wat graag informatie over de productieketen beschikbaar stellen. Zelfde geldt voor Nike en de Nike Considered schoenenreeks. Die basis is vervolgens aan te vullen door consumenten en andere producenten: je hoopt dat een transparant productieketen van de concurrent, producenten stimuleert om hun productieketens ook transparant te maken.

    3. Weergave van de informatie over het object.
    * Na herkenning wordt productinformatie gewoon in tekst op een scherm getoond. Als ik meer wil weten over die nep Cheddar kaas in het schap bij de suup, dan voldoet een nette overzichtspagina van producteigenschappen.
    * Augmented Reality ala Mobilizy of Tonchidot: tekstwolkje bij een product of restaurant. Technisch al volkomen haalbaar, maar voor een veel kleinere groep toepassingen echt zinvol. Het is sterk context- en product afhankelijk hoe ik informatie tot me wil nemen. Het wordt leuk op het moment dat een product uit meerdere onderdelen bestaat, bijv een stoel of schoen: je ziet jouw schoen op het scherm, icm herkomst-, grondstoffeninfo, etc, getoond in tekstwolken.
    * Het wordt nog leuker als je bij producten naar binnen kan kijken: bijvoorbeeld de binnenkant van een autodeur of een TV. Het zou toch te gek zijn als je via je mobieltje naar de onderdelen ín je TV kan kijken, samen met informatie over die onderdelen!

    Recept: neem uit elk van bovenstaande drie onderwerpen één optie, mix ze en je hebt een mooie nieuwe app.

    @Diana, het is natuurlijk slim om vanaf dag 1 zo’n RFIDtag mee te geven aan product componenten. De vraag rijst wel of we nu al weten dat RFIDtags de beste manier zijn om componenten herkenbaar te maken (al zou ik nu geen alternatieven kunnen noemen). Dat kan je aan de markt overlaten (wie gaat er winnen: Poken vs MyNameIsE? Of in de ’80s: Video2000 vs. VHS?) of vanuit een consortium laten regelen.
27. Diana den Held 3.31.09 / 10am

    @ Douwe en Peter:
    Jullie kennen me een beetje. Ik ben niet van de blijven theoretiseren, ik wil er graag iets concreets mee doen .

    Waarschijnlijk is het wat vroeg om al te gaan schiften, maar als -ik- het voor het zeggen zou hebben dan zou ik bij een ‘nieuw’ project kiezen voor FMCG en/of duurzamer consumptiegoederen.

    Ik heb Michael Braungart (en anderen) nlk al horen praten over de mogelijkheden om IT in gebouwen toe te passen. Ik denk (hoop) dat daar al e.e.a. loopt. Iets waar ik graag meer over wil weten, maar dat ga ik navragen, kennis delen is ook hier het devies. Ik ga contact opnemen (en heb al wat mensen gevraagd) met MBDC en EPEA om te vragen wat de status is.

    Als het nog niet loopt in de bouwhoek, dan zou ik (want zoals Peter ook aangeeft, het is heel zinnig en zichtbaar) er twee projecten van maken. Eentje gericht op de bouwindustrie en eentje op consumenteninformatie. Voor duurzaam bouwen is een bedrijf als Search (Annemarie Rakhorst) misschien een goed punt om verder te praten.

    Ik ben echter van mening dat er juist o.h.g.v. cradle to cradle-consumentenproducten meer moet gebeuren . Daar zit, vermoed ik, nu een groter gat in de aandacht, innovatie, conceptvorming etc.

    Hoe C2C een RFID chip is… dat hangt er vanaf of ie terug kan de technocyclus in. Zal ook naar gekeken moeten worden.

    @ Ewout:
    DNA van een gebouw? Wauw, daar krijg ik héél erg rare science fiction beelden bij. Maar ik begrijp wat je bedoelt.

    Ik denk dat als we de testfase beperken tot Nederlandse of BeNeLux ondernemers die C2C produceren dat we rustig kunnen gaan opbouwen. Dan blijft t overzichtelijk en kunnen we als voorbeeld voor de rest van de wereld gaan dienen. C2C is immers een wereldwijd project en er wordt heel scherp naar ons gekeken hier in NL.

    @ Thijs
    Allereerst dank voor je structuur. Please stay connected, alleen al hierom. (ook wetend dat jij hier iets ‘mee hebt’)

    Het is mij ook nog steeds niet helemaal helder of e.e.a. nou via een RFID chip of barcode beter zou lopen voor consumentengoederen. Wat, als je dit jaar een testproject in werking zou willen zetten. Waar zou je dan voor moeten kiezen?

    Je opmerking over ‘informatie over het object’ kan ik deels beantwoorden; in principe is bij C2C producten alles bekend. Maar niet elke producent zal z’n ‘geheime recept’ in de openbaarheid willen brengen. De graad van een C2C certificaat zegt wel veel. Er komen ook lijsten van ‘positieve’ ingrediënten, bijvoorbeeld het Dutch Polymer Institute is daar mee bezig. Maar ik denk dat een zekere onvolledigheid in de huidige markt (concurrentiegevoelige info) erbij gaat horen in het begin.

    ‘in een product kijken’… briljant leuk. Lijkt me een geweldig leuke toepassing voor bijvoorbeeld philips (die op dit moment heel spannende cradle to cradle producten aan ‘t maken zijn.)
28. Jarl Schulp 3.31.09 / 11am

    Inderdaad een erg interessante stapel posts. Zijn voor mij ook weer een paar dingen echt nieuw.

    Ik vind zelf de AR toepassingen in wayfinding, bewegwijzering en informatie-routing erg interessant. De flexibiliteit en personalisatie die AR hier biedt (ook in combinatie met RFID techniek) zal volgens mij echt een hoop doen veranderen.

    Bij het lezen van de post, met in het achterhoofd de blogpost-vraag naar meer maatschappelijke toepassing van AR, zit ik aan de volgende toepassing te denken:

    In rampgebieden is informatievoorziening vaak een groot probleem. Overstromingen, tsunamies of andere natuurrampen kunnen een bekende omgeving totaal veranderen en informatie-structuur (borden, bewegwijzering) in een stad laten verdwijnen. Hierdoor zijn mensen niet in staat om hulpposten of andere diensten te bereiken. Laat staan zich te oriënteren in een nieuwe omgeving. Hetzelfde geldt voor hulpdiensten die getroffen gebieden proberen in te komen.

    Er zijn noodbewegwijzeringplannen die op deze plaatsen ingezet kunnen worden. Maar hiervoor zal men fysiek aanwezig moeten zijn in het gebied met fysiek materiaal. EHBO en medische hulp zal waarschijnlijk als eerste worden opgestart. Ik gok dat een implementatie van een nood-bewegwijzering en – bijbehorende informatieverstrekking – pas na een aantal dagen kan plaatsvinden.

    Een AR-noodbewegwijzering binnen een rampgebied zou hier mogelijk een uitkomst kunnen bieden voor hulpdiensten en mensen in het getroffen gebied (of zelfs gebouw). Ik heb zelf geen ervaring in de capaciteit van AR, telefoongebruik en netwerkbelasting, maar in theorie lijkt het me een waardevolle toepassing.

    Zou het ook mogelijk zijn om onderling routes van mensen te zien via AR? Stel je bent een familielid kwijt en je gaat opzoek van hulppost naar hulppost. Maar diegene is ook opzoek naar jou. AR zou het mogelijk kunnen maken om informatie aan een plek toe te voegen: of je al op een plek geweest bent, welke route je daarna hebt genomen (rode lijn door de omgeving die je kan volgen)

    Natuurlijk is het maar de vraag of jij je telefoon ook nog droog en onbeschadigd in je zak hebt, en of het GPRS-netwerk niet overbelast is, maar AR zou hier misschien een uitkomst kunnen bieden. Waar veel mensen moeite hebben met kaartlezen – en grote kans dat de kaart niet meer klopt met de omgeving – kan met AR een visuele laag over de omgeving gelegd worden. Deze nood-bewegwijzering kan dynamisch worden bijgehouden vanaf een andere plek dan de noodplek. Dit zou zelfs internationaal op een centrale plek kunnen gebeuren.

    Ik geloof niet dat AR een fysieke bewegwijzering zou moeten vervangen, maar in combinatie zou het misschien toch levens kunnen redden. Het kan direct uitgezet worden voor de voorziening van informatie in de eerste uren (dagen) van een ramp. Hierbij ook denkend aan een combinatie (en integratie) met het geweldige nieuwe informatiesysteem Save Place voor rampgebieden van grafisch ontwerpers Gert en Derk Dumbar. (http://www.utrechtmanifest.nl/?p=17#more-17 / http://www.stroom.nl/activiteiten/tentoonstelling.php?t_id=5420847)

    Binnen museaal en cultureel gebruik – het gebied waarin ik zelf werk als ontwerper van tentoonstellingen – zal het mogelijk worden om een museumbezoek te doen, zonder zelf in het museum aanwezig te zijn. Het museum kan een service-provider worden (op basis van abonnement) van AR-informatie (en bezoekroutes) die aan de omgeving wordt toegevoegd. Dit kan doorlopend zijn, altijd. Het Amsterdams Historisch museum kan informatie aanbieden die bij hun past, waar een NEMO totaal andere informatie kan doorsturen.

    Ook de koppeling tussen musea-collecties en de ontsluiting van archiefinformatie door toepassing van AR, bieden nieuwe mogelijkheden voor persoonlijke interactie en kennisuitwisseling.
29. JosK 3.31.09 / 11am

    Goed en helder verhaal Diana.
    Heb de reacties snel doorgelezen en sluit me bij de meeste aan.

    Vind wel dat jouw c2c-toepassing (mashup van barcode, ingrediënten, toelichting en adressen) iets teveel uitgaat van de zender. Waarom niet ook aanbevelingen van je peergroep als onderdeel van de mashup?

    Technisch mag dat niet zo moeilijk zijn, maar voor de gebruiker voegt het extra waarde toe.
30. Nick Meijer 3.31.09 / 11am

    Leuke discussie hier!
    Ik heb in het verleden e.e.a. met RFID gedaan (2002 e.v.), daarna enigszins uit het oog verloren. Ik heb in die tijd verschillende keren meegemaakt dat werd geroepen dat RFID “op doorbreken” stond, omdat de prijs van een chip op een dusdanig laag niveau kwam, zodat het taggen van concumentengoederen (want daar hebben we het over, in andere (B2B-)markten heeft het zijn waarde al lang bewezen) interessant werd.
    Wat volgens mij op dit moment een succesvolle businesscase nog steeds in de weg staat is de combinatie van a) de prijs van de Tag/chip en b) toch de gebruiksvriendelijkheid van het scannen met barcode via je mobiel. Ik weet dat het al lang kan, maar zie het de grote massa nog niet doen. Al moet ik toegeven dat enkele reacties en ideeen hierboven me aan het denken zetten…;-)
31. peter hoekstra 3.31.09 / 11am

    concreet wordt het al in de land- en tuinbouw volgens mij. Ik heb gehoord van een bedrijf genaamd Agrimore wat werkt aan inzichtelijkheid in de totale keten op het schap en ze werken dus aan een technologie-oplossing die dat voor elkaar moet krijgen. wellicht niet zo MARS, maar op dit soort applicaties moet toch redelijk snel toegevoegde waarde gemaakt kunnen worden met web 2.0 toepassingen en dan gana we al richting MARS toch?
32. Cindy 3.31.09 / 12pm

    Interessant artikel, vraag me alleen af of dit nu speelt in de maatschappij. Rabobank is al meer dan 3 jaar bezig om mensen/jongeren te laten betalen via hun mobiel.

    Maar vind het onderwerp wel goed beschreven door Diana, er zijn idd ontelbare mogelijkheden te bedenken.
33. Diana den Held 3.31.09 / 12pm

    @ Jarl:
    Ik vind het een prachtige en maatschappelijk relevante brainstorm die je hier neerzet. Niet direct gelinkt aan Cradle to Cradle zoals het nu bekend is, maar mooi.
    Volgens mij zit er in de G1 ook al een radar die je kunt gebruiken als routehulp (als alle wegen ondergelopen zijn is dat wel handig in je noodbootje), dus koppelingen moeten haalbaar zijn.
    Het zou een prachtig project zijn. Ik zit zelf nogal op cradle to cradle dus zou die kar niet kunnen trekken, maar een andere partij wellicht wel. Is vast ook subsidie voor.

    @ JosK:
    Ik wil gebruikerservaringen etc zéker niet uitsluiten. Is inmiddels een ‘normaal’ deel van online toepassingen, denk ik. Denk wel dat de start van zo’n applicatie MET de producenten moeten gebeuren, daarna gaat zo’n ding leven.

    @ Nick:
    Zie jij intussen een prijsverandering, of is e.e.a. blijven hangen? Ik geloof wel dat barcode of chip scannen kan gaan werken op (middellange) termijn. Dan moeten we dus nú beginnen met iets goeds ontwikkelen.

    @ Peter (Hoekstra):
    Goed verhaal. Klinkt als de ideale situatie. Is jouw organisatie daar bij betrokken? En Min LNV?

    @ Cindy:
    Rabobank heeft als early ad heel veel risico genomen. Heb daar veel bewondering voor, ik denk dat de aanlooptijd goed is ingecalculeerd. En nog niet om is.
34. WvanWaas 3.31.09 / 12pm

    als G1 gebruiker die Gek is op dit soort technieken kan ik je idee alleen maar toejuichen,

    Je zal alleen wel moeten werken via de techniek van Snaptell. ShopSavvy en andere programma’s zijn in Nederland nog gewoon kansloos (barcodes zijn veelal niet bekend enz)

    Het concept zou natuurlijk het mooiste zijn als je je digitale ervaring binnenkort in combi met video opnamen in Android kan gebruiken om dat weer te delen met anderen.

    Je wilt iets kopen, zet de camera aan, filmt het object en je partner / adviseur kijkt direct mee op een livestreaming pagina waar de info in een apart vak wordt weergegeven.

    Uiteindelijk moet je aan een systeem denken wat Wikitude Snaptell en Shazam oid met een community systeem weet te combineren op die Communitysite kan je meteen je administratie bijhouden. Administratie is uit ervaring op alleen mobiel een ramp; overzicht heb je er niet op.

    Ik blijf het hier in ieder geval volgen.
35. Stephan Okhuijsen 3.31.09 / 1pm

    Moeilijk om na alle goede reacties nog wat zinvols toe te voegen.
    Dus dan maar wat kritische kanttekeningen. Als voorloper in technologische ontwikkelingen neem je soms te snel aan dat anderen het ook wel zouden gebruiken. Het lijkt vanzelfsprekend dat iedereen straks even met zijn mobiel de achtergrondinformatie bij een product bekijkt. Maar zoals vaker, zal ook nu de gemiddelde consument weinig zin hebben om extra acties te ondernemen bij het kiezen van zijn/haar product.
    De uitdaging moet dus zijn iets te maken wat
    1. heeeel makkelijk en laagdrempelig is in gebruik
    2. iets heeft waardoor ook de minder bewuste consument denkt dat hij er baat bij heeft als hij/zij het gebruikt.

    Gebruikers zouden misschien punten moeten krijgen voor iedere keer dat ze iets opvragen/toevoegen aan informatie.

    Verder is het inderdaad verstandig om te kijken naar allerlei bestaande systematieken voor codering van producten, zoals de GS1 (http://www.gs1.nl/).
    Maar denk ook aan de aparte coderingen voor de medicijnen (http://www.z-index.nl/frameset.htm).

    Last but not least, begin eenvoudig.
36. John the Statistician 3.31.09 / 1pm

    I apologize for not speaking Dutch. I attach an automatic translation below. It may introduce many errors.

    Mijn excuses voor het niet spreken Nederlands. Ik hecht een automatische vertaling hieronder. Het kan vele fouten.

    ENG:

    I am all for developments combining Augmented Reality and C2C (or any aspect of the Metaverse http://www.metaverseroadmap.org/ and C2C for that matter).

    However, I feel that the success of the application will be limited if it does not extend beyond hardware and instant recognition of a logo, but encourages extended relationships developed through software. The user conscientiously buying and properly redistributing items is a key aspect of c2c, and to have the maximum impact users must undertake rewarded participation. Hardware can intensify this reward, but this kind of “social logistics” can also take place on more limited platforms, and in poor areas, which may benefit disproportionately from improved material handling capabilities, it must.

    I cite “Shaping Things” by Bruce Sterling and “Everyware” by Adam Greenfield for beginning to articulate the interface demands upon this kind of software. I am very interested in working in this area.

    NL:

    Ik ben helemaal voor ontwikkelingen combineren Augmented Reality en C2C (of een aspect van de Metaverse http://www.metaverseroadmap.org/ en C2C voor die stof).

    Ik denk echter dat het succes van de aanvraag zal worden beperkt als het niet verder dan hardware en onmiddellijke erkenning van een logo, maar moedigt verlengd relaties ontwikkeld door middel van software. De gebruiker koopt gewetensvol en goed herverdeling van objecten is een belangrijk aspect van C2C, en om de maximale impact gebruikers moeten verbinden beloond deelname. Hardware kan intensiveren deze beloning, maar dit soort “sociale logistiek” kan ook plaatsvinden op meer beperkte platformen en in arme gebieden, die kunnen profiteren van een verbeterde onevenredig material handling mogelijkheden, moet het.

    Ik citeer “Shaping Things” van Bruce Sterling en “Everyware” door Adam Greenfield voor het begin tot het articuleren van de interface eisen aan dit soort software. Ik ben zeer geïnteresseerd in het werken in dit gebied.
37. Jarl Schulp 3.31.09 / 2pm

    @diana Dank voor je reactie. Als je suggesties hebt, mail ze dan als je wilt.

    Wat betreft cradle-to-cradle en AR: misschien is er iets te doen met de energie-stroom die nodig is voor het dataverkeerd. Ik denk ook aan de server-energie. Bijv: Blackle is een zwarte site die aan google zoekresultaten is gekoppeld. Hierdoor x-procent minder energie verbruik door de servers (exacte gegevens via Blackle site). Misschien is er wel iets in het interface ontwerp of interactie die energieverbruik verminderd. Maar dit is echt een wild guess
38. Lode Broekman 3.31.09 / 3pm

    Er zijn genoeg toepassingen te bedenken, van creatief tot nuttig. Toepassingen waar we over een jaar van gaan zeggen: huh, was dat er toen nog niet? Maar ook een consument met nu nog slechts een latente behoefte. Uitdaging is de tweeledig: relevante toepassingen produceren voor een groep die vlak voor het tipping point zit.
39. Jan-Peter Kuiper 3.31.09 / 7pm

    Wat betreft de techniek: Ik moet nog een beetje wennen aan al die mogelijkheden (ik heb een telefoon die alleen maar kan bellen, geen internet en zo). Ik denk dat techniek niet het probleeem is.
    De uitdaging zit in het vinden van een toepassing die zowel nuttig is voor de consument als ook de aanbieder van de producten iets biedt. Het C2C label lijkt mij daar te groot voor. Wat de bewuste consument interessant kan zijn is als ze kunnen zien welke onderdelen van een product gerecycled zijn (dit kan voor vanals gelden, ook voor bv. de verpakking van de melk). Natuurlijk is dan ook aardig te zien wat van de ingredienten/onderdelen van het product (nog verder) te recylen zijn.
    Impact op het millieu lijkt mij voor een dergelijke app. moeilijker worden.
    Bovendien heb je ook met supermarkten etc. te maken die het maar leuk moeten vinden dat mensen inneens foto’s van hun schappen staan te maken (in de supermarkt wereld is de plaats van producten een behoorlijk issue).
    Voor minder consumptieve goederen (huizen, auto’s, etc) zie ik nog niet echt toepassing, die ook echt massaal gebruikt kunnen worden.
40. Diana den Held 4.1.09 / 2pm

    @WvanWaas
    Ik denk idd dat een applicatie als dit niet zonder gebruikservaringen kan.

    Barcodes niet bekend??

    @Stephan
    Het eerste uitgangspunt is m.i. dat een consument zo mákkelijk mogelijk zijn product voor disassemblage kan aanbieden. Ben het met je eens dat niet iedereen op meer achtergrondinformatie zit te wachten. Voor wie dat wel wil moet die info er zeker bij. Op een flexibele manier: de applicatie moet behoeften kunnen volgen.

    Maar eerste punt is: zo snel en makkelijk mogelijk bruikbare info die je leven (of wat specifieker: op een C2C manier met dingen omgaan) makkelijker maakt.

    Punten (of andere stimulans) krijgen voor het toevoegen van informatie vind ik een héél goed idee.

    GS1-DATABAR idd erg interessant. Handige link!

    @ John
    Thanx for joining and translating.
41. Diana den Held 4.1.09 / 2pm

    @ Jarl
    Misschien moet ik hier eerst even terug naar wat Cradle to Cradle is. Cradle to Cradle gaat níét over energiebesparing, eco-efficiency o.i.d. Het gaat over het juiste doen. Niet minder slecht. Maar goed.

    Denk bijvoorbeeld aan een T-shirt dat geen gifstoffen bevat en zuiver van biologisch materiaal is gemaakt. Dat shirt (dat overigens bestaat, ze maken het bij Trigema) kun je gerust composteren en na een half jaar (o.i.d.) kun je er je tuin mee ‘bemesten’ zodat alles vrolijk kan blijven groeien en bloeien. Het resultaat is dan:

    1) geen t-shirt in de container, geen gif in de natuur of op je huid
    2) geen (meestal op basis van fossiele brandstoffen gemaakte) kunstmest in jouw tuin.

    Dát is Cradle to Cradle aan de biologische cyclus kant.

    En dan is er de technocyclus binnen de Cradle to Cradle gedachte. Het een kan niet buiten het ander, beide wegen moeten bewandeld worden.

    Het is deze kant waar ik hier v.w.b. die barcodes of RFID (of welke oplossing we ook gaan gebruiken) vooral naar wil kijken: dat wat niet de natuur in kan, moet gewoon opnieuw gebruikt worden.

    Een tv kun je bijvoorbeeld niet maken van alleen biologisch materiaal. Maar je kunt wel zorgen dat de gebruikte materialen steeds opnieuw worden toegepast, ipv verloren gaan.

    Wil je als consument van je oude tv af, maar wel op een manier dat alle materialen eruit gehaald kunnen worden, dan moet je dat m.i. met zo min mogelijk effort kunnen doen. De producent maakt winst, want die hoeft niet opnieuw materiaal in te kopen. (Denk aan de stukken koper die niet meer uit een mijn gehaald hoeven worden bijvoorbeeld.)

    Hoe makkelijk de materialen ergens uit gehaald kunnen worden… is het ‘probleem’ van de producent. Daarvoor is scherp re-design nodig. Maar dat is hún taak. Niet de taak van de consument. Die moet alleen niet opgezadeld worden met een product dat ie (op dit moment) alleen maar op een afvalberg kan zien belanden.

    Michael Braungart legt dat altijd heel leuk uit: “een tv of stoel consumeer je niet, je hebt ‘m nodig voor een aantal kijk- of zit-uren”.
42. Diana den Held 4.1.09 / 2pm

    @ Lode en @Jan-Peter

    Fijn je aan boord te hebben. Wat denk je van de toepassing zoals ik die hierboven schets?
43. Wessel van Waas 4.1.09 / 3pm

    de melding Barcode onbekend komt regelmatig voor bij Nederlandse producten. De programma’s zijn over het algemeen VS gericht. Je kan dit oplossen via die techniek die ik noemde van Snaptell. Snaptell werkt met foto’s en productherkenning ook buiten de barcode om.

    Zelf zit ik in de Bouw en om je gebouwen in te vullen zal je toch verder moeten gaan dan afbeelding herkennen. Er zou een volledige analyse van het pand gemaakt moeten worden al voor deze een QR-Tag mee kan krijgen. Hier kan je die info achter plaatsen. Of anders elk gebouw ter wereld zou geïndexeerd moeten zijn…. Daar wens ik iedereen veel succes mee ik zou t wel van wat gebouwen willen en kunnen doen maar 1 straat 10 panden á 100 verschillende bouwstoffen …. reken maar door voor een dorp of een stad en zelfs nu we verder gaan landen.

    Het is natuurlijk een voorbeeld dat snap ik ook maar inderdaad het zou ontzettend mooi zijn als je het cradle to cradle idee kan laten zien in je programma.
    het “ik zit in je bankpas” verhaal is een leuk voorbeeld van het bewust maken maar die hebben nog niet zo’n breed productschema.

    Om te beginnen raad ik auto’s en bekende producten aan die in elke webshop te krijgen zijn zeg:
    TomTom,
    Sony handhelds
    Nokia Telefoons
    Apple Notebooks
    gewoon de bekende rommel die je overal kan vinden daar zit ook een mooie Cradle to Cradle info database achter later kan je dit dan inderdaad uitbreiden met gebouwen en producten die je niet zo vaak ziet.
44. Jan-Peter Kuiper 4.1.09 / 4pm

    @Diana Ik begrijp wat het technocycle verhaal wel, ik weet alleen niet of De Consument op een app zit te wachten die hem vertelt dat hoe zijn tv gerecyled kan worden. Ik persoonlijk wil dat NIET weten. Ik wil WEL zeker weten dat, als ik mijn oude tv naar het millieu perron (hoe heten die afval punten tegenwoordig) in mijn gemeente breng, de gemeente en het afval verwerkingsbedrijf optimaal gebruik maken van de mogelijkheden van recyling. Kortom ik wil niete weten HOE het werkt, maar DAT het werkt.
45. Diana den Held 4.1.09 / 4pm

    @ Jan-Peter
    Ik denk dat de gemeenten voorlopig nog niet degene zijn die zorgen dat alle apparaten en andere producten bij de producent terect gaan komen. Kijk maar hoe het nu met de plasticrecycling gaat.

    Zeker de eerstkomende paar jaar zullen fabrikanten zelf een proces moeten opzetten. En dan moet je dus als consument weten hoe je daarop in kunt haken. Wát heeft de betreffende fabrikant geregeld: kun je een telefoonnummer draaien/mail sturen om het op te laten halen, is er een punt waar je iets naartoe kunt brengen… enzovoorts.
46. Jan-Peter Kuiper 4.1.09 / 5pm

    @Diana, maar daar heb ik als consument dus een probleem mee, want ik betaal wel verwijderingsbeidrage aan De Overheid.
47. Lode Broekman 4.1.09 / 7pm

    @diana Ik snap je insteek. Echter, vanuit gebruikersperspectief is er weinig toegevoegde waarde, anders dan ‘groen’. En dat is vaak onderschikt aan ‘poen’. Doorbraak komt bij een relevante app die gebruikers voordeel oplevert wat elders hergebruikt kan worden (tijd en/of geld).
48. Diana den Held 4.2.09 / 12am

    @ Jan-Peter
    Waarschijnlijk kan de overheid op langere termijn de boel in handen nemen, volgens mij moeten we nu bij de producenten beginnen. Ik begrijp je punt. Maar dat probleem kan ik met een applicatie niet veranderen. Zolang de ene producent al wél C2C is, maar de andere niet…

    @Lode
    Helemaal gelijk. Is ook een probleem: waarom zouden mensen het niet gewoon bij het vuil neergooien… 3 mogelijkheden
    1) uitgaan van welwillendheid en verandering in denken
    2) straffen
    (van gemeente uit, grof en ‘grijs’ afval steeds duurder maken, zoals je nu al ziet gebeuren in sommige gemeenten, daar zijn mensen al heel blij met de plastic containers; scheelt geld als je dat niet in de grijze hoeft te gooien)
    3) stimuleren met bepaalde beloningen
    (je ziet bijvoorbeeld dat c2c-producenten niet meer per product laten betalen, maar per gebruiksperiode en daar kun je eenvoudig een soort ‘borg’ aan hangen waardoor mensen maar wat graag het product inleveren/omruilen na afloop van die periode.)
49. Jan-Peter Kuiper 4.2.09 / 9am

    Voor welk probleem is deze AR app eigenlijk een oplossing? Dit vraag ik niet om roet in het AG en innovatie eten te gooien. Consumenten zeggen wel vaak dat ze info willen over bv. ingredienten in een product (denk aan E nummers in de jam), maar in de praktijk wordt er erg weinig naar etiketten gekeken bij de aankoop. Over de labeling discussie kan @sim1andonly (op twitter) wel meer vertellen dan ik.
    Voor grotere aankopen zoals woningen en auto’s is dat mischien anders. Dan wil ik ook meer info over het oblect en die krijg (nog) niet via de app.
    kortom maak geen app omdat het kan, maar omdat het nier anders kan.
50. Olivier 4.2.09 / 10am

    Het hoeft inderdaad niet ingewikkeld te zijn om een goede applicatie te creëren met de ingrediënten die in de laatste alinea voorbijkomen. Zo’n mashup moet vooral de juiste snaar raken bij de gebruiker. Zoals Lode hierboven ook al aangeeft, de poen is belangrijk. Dus, “where’s the money”? Voor energiezuinige producten is de grootste drijfveer immers voor het merendeel de portemonnaie, niet dat men het beste voorheeft met deze planeet.

    Mijn idee voor een mobiele AR toepassing zou iets zijn als een applicatie waarmee je eenvoudig (als in point your phone, weinig handeling etc.) kunt zien hoe gezond of ongezond je leefomgeving voor je is. En dan bedoel ik niet bekende zaken als fijnstof, asbest en dergelijke maar juist de stoffen waarmee men niet bekend is. “Scan” producten in je omgeving (werk, thuis, school, waar dan ook) en krijg een waarde terug die inzicht geeft in hoe goed of slecht de stoffen die het product bevat voor je zijn. De C2C variant op het energielabel zeg maar.

    ‘t Is maar een ideetje. Belangrijkste punt is en blijft om de gebruiker en zijn of haar belangen voorop te stellen. Een AR applicatie heeft een toepassing, het is meer dan alleen het ontvangen van een boodschap. Hoe goed de boodschap van C2C ook is, voor veel mensen zal het ver van hun bed zijn. Ik zou dan niet daarop focussen, maar dus juist op de toegevoegde waarde voor de (eind-)gebruiker.
51. Diana den Held 4.2.09 / 3pm

    @Jan Peter
    Ik begrijp dat je de rol van ‘advocaat van de duivel inneemt’, which is a good thing. Toch een serieus antwoord: ik zal nooit iets maken alleen maar ‘omdat het kan’.

    Ik zoek een toepassing om Cradle to Cradle voor gebruikers en producenten zo makkelijk en toegankelijk mogelijk te laten zijn.

    (Overigens… die E-nummers zijn best interessant als je naar de betekenis gaat kijken, maar aangezien die er niet bij staat op zo’n etiket zijn het ‘loze data’. Net als de nummers in het plastic-recycling-driehoekje.)

    @olivier
    Je bent niet de eerste die aangeeft dat kennis over ingredienten interessant zou kunnen zijn. Ik denk eerlijk gezegd dat er binnen de applicatie ruimte moet zijn voor nieuwe, aanvullende data, op basis van de behoeften van gebruikers van die applicatie. Als zij meer willen weten over … bijv de verpakking van een niet Cradle to Cradle product, moeten we daar ruimte voor maken, denk ik.
52. Corne Kox 4.2.09 / 3pm

    Diana, dank voor de uitnodiging vooraleerst! Leuk en ik probeer, daar waar mogelijk, aan te haken.

    Bovenstaande discussie compleet gescand en daaruit de volgende conclusie getrokken:

    - Techniek is geen issue, alleen brede ondersteuning daarvan (RFID en barcode en de informatie daarachter)
    - Onderstreep de punten van Lode, moet uitgaan van ‘what’s in it for me’-gedachte

    Informatie die je de gebruiker terug geeft, dient relevant te zijn maar kan ook nog eens verschillen per omgeving. Jij noemt zelf het voorbeeld van de bank die je wilt recyclen. In Alkmaar zou dit een milieustraat kunnen zijn van de gemeente die je moet bellen, in Groningen een tweedehands keten die hem op komt halen, los van het product is daarbij de locatie van het product ook nog eens belangrijk. Wel te ondervangen… dat is niet het probleem. Daarnaast speelt in deze cyclus ook het commerciële aspect een rol denk ik, even verder bordurent op het voorbeeld van de bank, er zouden in Groningen wel vier of vijf bedrijven kunnen zijn die belang hebben bij het recyclen van de bank, welke toon je en wat is de meest relevante informatie. Informatie in de keten structuur is nog niet overal (verre van) beschikbaar. Uiteraard zijn daar goede initiatieven in genomen.

    Het lijkt mij zinvol om uit te gaan binnen nu en (…. door jou in te vullen) een proof of concept op te zetten. Van daaruit kun je verder uitbouwen en heb je de relevantie aangetoond en bewezen (of de irrelevantie).

    Je geeft aan dingen graag groots aan te pakken, van die aanpak ben ik ook . Echter, het lijkt mij in deze optiek verstandig om bij de basis in het klein te beginnen.
    Leuk initiatief! Keep me posted.
53. Karlijn van den Berg 4.2.09 / 5pm

    Jeetje, wat een leuke lange discussie, met allemaal mooie voorbeelden! Ik kom er nog even niet helemaal doorheen (wordt veel te veel afgeleid van allemaal leuke linkjes), maar ik had je beloofd te reageren vandaag

    AR en ook MARS vind ik sinds ik het voor de eerste keren zag enorm interessant. Met name het fysiek maken van iets digitaals is prachtig: dingen die streepjescodes zijn laten leven. Ik geloof echt dat het in de supermarkt zomaar ineens een enorme vaart kan nemen (ooit dan) dat je terwijl je langs verpakkingen loopt diverse informatiebronnen kan raadplegen. Verpakkingen die je meteen laten zien hoe het product gemaakt is, met een video van de teler, een verhaal inderdaad over de ingredienten, en hoe ze hun best hebben gedaan aan milieuaspecten te denken.

    Of het nu al snel iets gaat doen met C2C, dat weet ik niet. Ik vind C2C fantastisch, maar verbaas me dagelijks over het gemak dat mensen in een vliegtuig stappen. Milieu is prima hoor, maar het moet mensen vooral niet beperken. Een consument zal nog steeds niet snel overtuigd zijn van het verschil tussen het ene product dat C2C is en misschien 2 keer zo duur en het andere. Dat ze wordt verteld wat ze er na gebruik mee moeten doen vind ik niet gek inderdaad.

    Ik vind het wel mooi dat je vanuit deze techniek meteen aan C2C denkt! Ik denk dat we veel te vaak vanuit ons vak nadenken over commerciele toepassingen en ik betrap me er zelf ook op. De Waag werd al genoemd inderdaad, die doen erg leuke projecten binnen de culturele sector met nieuwe technieken.
54. Iskander Smit 4.2.09 / 9pm

    Ha Diana, wat een enthousiaste reacties op je oproep! En er is al heel veel over gezegd nu, zo niet alles

    Volgens mij moet je het inderdaad gewoon doen; het is een goed idee. Technisch en de werking is relatief niet echt een issue, daar zijn genoeg oplossingen voor. Wat wel ook belangrijk is lijkt me, is het kiezen van de goede productcategorie. (Als ik dan nog een aspect kan bedenken).

    Waar kun je een goede startsituatie creëren? Niks is demotiverender als je straks een point & scan doet en steeds geen gegevens terugkrijgt. Is er dus een productcategorie met een volledige c2c database, al dan niet in samenwerking met een andere aanbieder. Welke dat is? Ik ken de c2c community niet…

    Anders moet er natuurlijk een duidelijke aanduiding komen; toch een soort keurmerk. Een AR-ingredienten classificatie.

    Of je moet het natuurlijk anders neerzetten. Als een verzameldienst waar je graag de informatie achter kunt laten; aan het product kunt koppelen.

    Daarbij moet je natuurlijk bedenken welke producten je daadwerkelijk in een mobiele wil scannen, wat dus betekent dat het impulsief en alleen op die locatie moet kunnen. Een huis scannen ligt bijvoorbeeld minder voor de hand (hoewel daar misschien vanuit duurzaam bouwen wel gegevens zijn), dat wil je ook best thuis opzoeken als je dat belangrijk vindt bij zo’n investering.

    Ben benieuwd hoe je nu verder gaat. Succes!
55. erwin blom 4.2.09 / 9pm

    Op een gegeven moment kom je in een discussie of kennisdeling in de ‘me too’ fase. Had ik maar eerder in moeten haken. In grote lijnen sluit ik me bij Ewout en Lode aan. Oftewel: focus op user generated input om snel te kunnen beginnen en zoeken naar de behoefte en het belang van de gebruiker en daarop inspelen.
56. Jarl Schulp 4.3.09 / 11am

    @diana Dank je voor je uitleg. Ik ben overigens al goed op de hoogte van C-to-C.

    Waar ik op doelde was de energie-cyclus achter AR en telefoontechniek, die misschien wel anders ingericht kan worden. C-to-C gaat natuurlijk wel over de hele cyclus van een product of techniek van wieg naar wieg. Hierbij is transport van goederen, mensen en ernergie van grote invloed op de impact van iets op de maatschappij. Als energie binnen de gebruikscyclus anders ingezet kan worden door andere ontwerpoplossingen, kan deze energie aan de basis staan van nieuw gebruik. Dat is natuurlijk niet zo spannend als de ijsverpakking die smelt na gebruik en waar zaden in zitten, maar wel efficiënt.

    Stel je voor dat je als gebruiker zelf kan kiezen hoe uitgebreid je een techniek kan gebruiken – en hiermee het gebruik van de energie zelf kan regelen. De energie die over is kan je zelf ergens anders voor gebruiken. Maar zoals ik zei: ik heb geen ervaring in co-to-co

    Ik geloof in een absolute samenwerking tussen producent en eindgebruiker. De vinger naar de producenten wijzen zal niet voldoende zijn. Eigen actie acties en klein ondernemersschap – bottum up – doen de wereld langzaam veranderen. De wereld word neergezet door grote producenten, maar hierna gemaakt, ingevuld en beïnvloed door de lagen daaronder.
57. Gerard van Enk 4.3.09 / 4pm

    Ik sluit me aan bij Erwin, te laat ingehaakt, dus op dit moment weinig interessants aan toe te voegen.
    Maar wat een ontzettend interessante boom en wat een hoop interessante info!
58. Anouska Hoogendoorn 4.3.09 / 10pm

    Wat een enorme boeiende discussie! Ik zie hier vooral ook een enorme stap in de bewustwording van de consument. Vaak staat C2C en het gebruik van duurzame materialen toch ver van deze consument af.
    Als ik een bank wil kopen en ik kan direct via mijn telefoon zien van welk materiaal het is gemaakt en vooral van welke toxische stoffen en ik kan kiezen voor een andere bank met ‘duurzame’ materialen dan is de keuze simpel!
    Makkelijk, snel en ik hoef als consument niet een heel onderzoek te verrichten. Zeker als de informatie die ik ontvang ook nog leesbaar is (niet alleen noemen hoeveel cadmium of kwik materialen bevatten, maar vooral ook wat dit betekent).
    De consument zal hierop reageren in aankoopverschillen en vervolgens reageert de markt hierop!
    Succes Diana met de uitwerking!
59. Ewout Wolff 4.6.09 / 8am

    Ik heb even de discussie de laatste posts niet meer gevolgd. Volgens mij gaat het nog steeds over taggen voor c2c. In dat geval is het goed om te lezen over http://www.mobvis.org/ Nota bene een Europees initiatief ! “Hyperlinking the Real World” noemt ReadWriteWeb het initiatief. http://www.readwriteweb.com/archives/hyperlinking_the_real_world_redux.php

    Interessant om naar te kijken, lijkt mij.
60. Jacqueline 4.6.09 / 11am

    Van cradle-to-cradle weet ik weinig maar van ‘ecosystemen’ in de zin van hoe mensen leven en technologie gebruiken weet ik wel wat en dat is ook meteen mijn opmerking n.a.v. dit idee. Want ik zie vooralsnog niet zozeer de toegevoegde waarde ervan t.o.v. bijvoorbeeld de verpakkingen zoals we die nu kennen en het komt op mij over als sterk gedreven door technologie terwijl de vraag veel eerder zou moeten zijn willen mensen dit en hoe zou het het best ingepast kunnen worden in cq aan kunnen sluiten bij hun manier van leven. Met andere woorden ga op zoek naar de antwoorden op deze vragen: Wie zijn de gebruikers die je voor je ziet, wat doen ze, waar zijn ze en wat willen ze. En je bent weer een stap verder in de uitwerking ervan.
61. Jeroen Mirck 4.6.09 / 12pm

    Het mooie aan Augmented Reality is de virtuele schil die het over de werkelijkheid legt. Tegelijk is het ook een beperking, want die schil is bij de meest voor de hand liggende toepassingen alleen beschikbaar voor bepaalde mensen met een bepaald mobieltje. ‘Groene’ toepassingen richten zich vaak op hoogogeleiden, die doorgaans wel over dit soort devices beschikken, maar het blijft een beperking. Daarbij komt dat het gebruik van mobieltjes zelf natuurlijk niet bepaald ‘groen’ is, maar dat terzijde. Snel inzicht in productspecificaties lijkt me inderdaad een logische toepassing. Het lijkt mij mooi om in een paar flitsen de afkomst van een product verbeeld te zien in een sferisch filmpje. Ik bedenk me trouwens wel dat sec productinformatie wel gewoon op de verpakking moet staan, dus dan moet je virtuele schil wel iets meer bieden dan alleen dat.
62. Jan-Peter Kuiper 4.6.09 / 2pm

    @jacqueline: Ik kan me helemaal in jouw opmerking vinden. Ik kan me wel voorstellen dat mensen meer/extra info willen over bepaalde producten dan op de verpakking wordt weergegeven. Daarkomt echter het ‘probleem’ dat Jeroen Mirck aangeeft bij: wie is je doelgroep.
    Het lijkt mij erg leuk, leerzaam en nuttig extra info over bv. de productie van een 3 zits bank te krijgen via mijn mobiel. Maar of ik dat echt ga gebruiken vraag ik me sterk af. Bovendien zit ik nog steeds met de vraag voor wat voor producten dit goed zou werken?
    Wellicht is een combinatie van c2c en bv de menselijke kant van de productie interessant. Voorbeeld: Hoe slaaf vrij is mijn chocolade en hoe millieu belastend is het. Of ik dit dan echt in de suppermarkt ga staan bekijken durf ik voor mijzelf te betwijfelen.
63. Diana den Held 4.6.09 / 3pm

    @ All

    In de afgelopen week is hier veel gebeurd. Waar we aanvankelijk begonnen met ‘kan dit echt?’, ‘wat kan er nou allemaal precies?’, beginnen we nu het niveau te bereiken van ‘wat kunnen we hier nu echt op een zinnige manier mee doen? hoe gaan we dit aanpakken?’.

    De recentste reacties gaan allemaal die kant uit. Na een week brainstormen over mogelijkheden wordt het tijd om een tweede stap te zetten.

    En dat is ook precies wat ik wil doen. Ik heb een aantal partijen gesproken buiten deze discussie. Er is hier veel gezegd. Next step is: ik ga een voorzet schrijven, in de vorm van een paper, die ik begin volgende week in een wiki hoop te kunnen zetten zodat betrokkenen hun aanvulling daarop kunnen geven (ook m.n. m.b.t. de rolverdeling). I’ll keep you posted about that.

    In de volgende comment ga ik nog even in op de reacties waar ik nog geen reply op heb gegeven.
64. Diana den Held 4.6.09 / 4pm

    @ Corne
    Klopt als een bus wat je zegt: eerste ding is nu; dingen gaan onderzoeken op o.m. haalbaarheid, wensen en mogelijkheden.

    Verder blijft de ‘what’s in it for me’ maar terugkomen. Dit is een probleem waar ik met C2C-producenten en de materiaalverwerkers over om de tafel moet gaan zitten.
    -Zij- zijn degene die de materialen willen hebben, wát bieden zij de consument om hieraan mee te werken? De enige concrete oplossing die ik tot nu toe heb gehoord van C2C-producenten is een soort lease-constructie, maar dat is m.i. nog niet genoeg.

    Klein beginnen… Ook eens. Ik denk dat als er een applicatie ontwikkeld wordt, de eerste beta test op NL grond moet plaatsvinden.

    @ Karlijn
    Da’s een heel mooi toekomstbeeld wat je daar schetst.
    Heb jij contacten bij de Waag?

    @ Iskander
    Er wordt inderdaad (zoals je al vermoedt) veel gesproken over een C2C-database. Daarnaast denk ik zelf dat er een database zal lopen die door de gebruikers wordt gemaakt.
    FYI: Voor duurzaam bouwen lopen er al veel concepten over materialen weer uit gebouwen halen. De bouwindustrie is behoorlijk serieus naar de mogelijkheden aan ‘t kijken. Kan heel mooi worden. Vandaar mijn focus hier op consumentenproducten. De consument is m.i. nog erg onderbelicht in het C2C-verhaal tot nu toe.

    @ Erwin
    Toch fijn dat je erbij bent. En ik ben het met je eens, ik denk dat we een grote ruimte moeten inbouwen voor user generated content. Dat is ook dé reden dat ik Gerard van Enk erbij heb gevraagd; ik verwacht een mash up van producenteninfo en consumenteninfo.

    @ Jarl
    Sorry als ik overbodig veel info heb gegeven over C2C, ik kreeg een andere indruk omdat je begon over energiebesparing, je toelichting is helder en i fully agree, goed idee.

    @ Gerard
    Great to have you on board!

    @ Anouska
    Dat stukje extra informatie voor consumenten is iets waar we goed naar moeten gaan kijken. Vooral wat en hoe. Het is een tweede deel van een eventuele applicatie. Tijd voor research!

    @ Ewout
    Jij vindt echt vanalles op dit gebied. Je voorbeeld doet me denken aan de reisapplicatie waarbij je je telefoon richt op je omgeving en dan ziet welke voorstelling er in het theater voor je draait. (Kan ff niet op de naam van die applicatie komen. Er is een video van op youtube.)

    @ Jacqueline + @ Jan Peter
    Ik denk dat we hier even voorzichtig moeten zijn met het (nu al) trekken van conclusies. Het weergeven van ingrediënten is een optie die in deze discussie is genoemd, het is niet de reden waarom ik deze discussie ben gestart. En ik wil me er ook nog niet op vastleggen, zonder verder onderzoek. Evenmin vind ik het iets om nu al over boord te gooien. Ik laat het even open.

    Ik ben blij met jullie kanttekeningen v.w.b. kijken vanuit de doelgroep, maar ach, kijk nog eens bij mijn profiel en biografie enzo… dat is al 14 jaar mijn werk. Ik ben de laatste die dat er tussen zal laten schieten.

    Deze discussie is echter allereerst als verkenning bedoeld van de mogelijkheden. En het wordt nu tijd de tweede stap te gaan zetten. Fijn dat jullie naast mij in de doelgroep-hoek staan, met groepjes specialisten uit elke hoek (techniek, doelgroep-benadering, user generated content, etc.) krijgen we de cirkel goed rond.

    @ Jeroen
    Ik vermoed dat het werkelijke succes van een applicatie als dit inderdaad niet meteen in 2009 of 2010 zal worden gehaald, alleen al omdat de massale doorbraak van deze apparatuursoort nog wel even op zich laat wachten. Maar het lijkt me wijs om die periode te gebruiken voor beta testen.
65. Krispijn Beek 4.8.09 / 12am

    He Diana,

    Nog 3 invallen om snel aan mankracht te komen voor tagging waar Ewout Wolf het over had:
    1) Mechanical Turk https://www.mturk.com/
    2) TXTEagle http://www.txteagle.com
    3) Making Cents http://www.makingcents.com/

    Dan draai je meteen onze ouderwetse organisatiemodellen onderste boven
66. Francis Siefken 4.10.09 / 12am

    Een ding waar ik al jaren gefrustreerd over ben dat het er nog niet is is broadcasting van je twitter of homepage via bluetooth in een crowd. Wat je dan krijgt is augmented reality van personen. Poken zet een stapje in die richting, maar nog lang niet ver genoeg. Ah, nu weet ik hoe ik mijn bluetooth mobile broadcast moet noemen!

    Een andere goede applicatie is de wikipedia gps mashup van Simon Willison http://gpsobsessed.com/wikinear-location-based-wikipedia-mashup-using-fire-eagle/

    Augmented Reality maakt zaken transparanter.
67. Diana den Held 4.11.09 / 1pm

    Schiet me ineens iets te binnen. We hebben het hier in de discussie een aantal x over het taggen van gebouwen gehad, hoewel de focus voor het concept dat ik graag zou willen neerzetten meer op consumenten ligt. Even voor de volledigheid dus gewoon;

    Ik herinner me dat ik Michel Baars van ingenieursbureau Search BV heb horen zeggen dat alle grondstoffen die worden gebruikt in het gebouw Park 20 20 (bij Hoofddorp) zullen worden gechipt.
68. Thijs Weenk 4.16.09 / 12pm

    Net op Frankwatching vond ik nog een leuk artikel, dat het speelveld van augmented reality aardig uiteenzet.
69. Diana den Held 4.23.09 / 9am

    In aanvulling op Thijs’ link: deze taxiapp is ook een leuk voorbeeld.
70. Gevleugelde Woorden » Blog Archive » Augmented reality: adding virtual data to the world around you. Something for Cradle to Cradle? 4.24.09 / 11am

    [...] Discussion is closed. That’s because there is a large conversation taking place here. [...]
71. Melle Gloerich 4.25.09 / 8am

    Er is blijkbaar alweer een volgende stap gezet: Object herkenning met videocamera (nee, geen barcodescanner maar echte herkenning)
    http://www.youtube.com/watch?v=lUUxGvDqok4
72. Robert Houtenbos 7.13.09 / 11pm

    Dat is het mooie van later reageren, er is al een hoop moois gezegd.

    Momenteel ben ik namens zorgverzekeraar ZEKUR.nl (van Univé) bezig zorgverleners van NL in de Layar AR-applicatie te tonen (http://www.layar.eu). Bijijna klaar nu.
    Het allerbelangrijkste is de toegankelijkheid van de data. Samen met Novay (het oude telematica instituut) hebben wij een data infra gebouwd. We noemen dit de Healthcloud.

    Zie de slideshare op http://bit.ly/2NR7JQ.

    Bij deze wil ik c2c mensen, fabrikanten, consumentenorganisaties, etc. die hun data willen ontsluiten via open standaarden uitnodigen contact op te nemen. De Healthcloud groeit hard momenteel en we willen deze maatschappelijk inzetten om stroomversnelling her en der te veroorzaken

    Ben benieuwd naar jullie reactie!
73. Diana den Held 8.20.09 / 4pm

    @hout Watvoor soort data zoek je nou precies voor die Healthcloud?
74. ‘Cash4Trash’ mobiele applicatie Cradle to Cradle. 10.30.09 / 10am

    [...] idee voor dit concept van Diana den Held; online strateeg van Cradle to Cradle. Dit is te lezen op http://www.gevleugeldewoorden.nl. Het doel van de applicatie is om de consument bewust te maken van de waarde van afval. Volgens [...]
75. Jan Paul Posma 10.31.09 / 12am

    Zo’n recycle app concept is wel erg leuk voor consumenten. Het identificeren van zo’n apparaat is best te doen: ofwel gewoon zoekwoorden (merk, etc.) intikken, ofwel een originele barcode of beeldherkenning. Hoewel dit laatste lastiger is aangezien er (voor zover ik weet) niet echt een database is voor huishoudelijke apparaten.

    Het lastigste is denk ik het koppelen aan bedrijven die dit terug kunnen nemen: ze moeten dan voor alle producten een prijs kunnen noemen. Marktplaats/Ebay is redelijk goed te doen (kun je ook mooi op postcode zoeken), maar het zou mooi zijn als afvalverwerkings-/recycling-/C2C-bedrijven hierin een soort protocol zouden ondersteunen.

    Het zou heel cool zijn, maar vooralsnog is het waarschijnlijk het makkelijkst om naar de dichtsbijzijnde kringloopwinkel te bellen. Gaaf idee though.

    AR gebouwen lijkt me btw ook leuk voor Mimoa (mimoa.eu), zij hebben een behoorlijke database van interessante moderne architectuur projecten met city-guides e.d. Een C2C-rating zou dit compleet maken. Maar ook dit is meer een leuk hebbedingetje voor architectuur/milieu liefhebbers.

    In de winkel objectieve informatie over een product krijgen is natuurlijk ook geweldig: dan kijk je ook niet enkel en alleen vanwege de milieu-aspecten, maar ook andere review/rating dingen zie je dan. Dit is ongetwijfeld in ontwikkeling op het moment voor Layar e.d.

    Ik zou zelf proberen in zulke applicaties die meer dan alleen een C2C-doel hebben, proberen een C2C-rating of -informatie of iets dergelijks erin te krijgen. Mensen die dit soort applicaties gebruiken zijn (denk ik) wel geïnteresseerd in venieuwende concepten zoals C2C, dus is dat een goede manier om promotie en awareness te genereren. Ik ben benieuwd hoeveel mensen nu met dit soort dingen bezig zijn en bereid zijn hieraan mee te werken.

© Gevleugelde Woorden 2002-2010.

Artikel RSS Reactie RSS Naar boven