Boek: Wat managers kunnen leren van tango

In de zomer van 2006 nodigde Stefaan Devogelaere, psycholoog, tangodanser en o.m. stichter van de beroepsvereniging van Organisatie-, Consumenten- en Arbeidspsychologen, me uit om samen een boek te schrijven voor mensen die willen innoveren.

Een boek dat niet alleen voor de Belgische, maar ook de Nederlandse markt geschikt zou zijn. Een boek dat bedoeld is om managers te inspireren en hen te ondersteunen bij het beantwoorden van vragen als: “Wat beweegt of verlamt een team van medewerkers? En als het team beweegt, hoe kan ik hen dan in de juiste richting sturen en hen laten innoveren?”

Ik herkende in Stefaan een bevlogen man en als tangodanser begreep ik heel goed waaróm hij juist met de metafoor van de tango aan de slag wilde. Dus ik zei ja. En leerde in enkele maanden veel over zakendoen met Belgen. De vergadermiddagen in Antwerpen werden me in korte tijd dierbaar (de wijn sloeg ik al snel over) en het ís dat ik al een reis had gepland naar Portugal in september/oktober, anders was ik eind oktober zéker met het team naar Argentinie afgereisd.

Elke keer als ik aan een boek meewerk zeg ik op ongeveer driekwart van het project (als iedereen elkaar in de haren lijkt te vliegen, er wordt geroepen dat we ‘de deadline nooit halen’, het project even op de helling wordt gezet en ik bijna zakdoekjes aan paniekerige teamleden moet gaan uitdelen) “Dat doe ik nooit meer!”

… maar elke keer ben ik toch ook weer apetrots als het product er dan ligt. Gewoon op tijd. Natuurlijk.

De media over het tangoboek:

Prof. Dr. Karel De Witte
(Katholieke Universiteit Leuven & Vlerick Leuven Gent Management School):

“Wat ik bijzonder waardeer is dat het boek, anders dan vele andere managementboeken, geen pasklare antwoorden probeert aan te reiken. Het stellen van de juiste vragen is zo veel belangrijker dan het hebben van antwoorden.

Dit boek confronteert je met een aantal essentiële vragen over hoe je als manager inspeelt, of moet ik zeggen danst, met een aantal herkenbare situaties.

Doch tegelijkertijd bouwt de auteur verder op veel gebruikte concepten binnen management en licht hij deze toe. Hierdoor wordt het boek erg toegankelijk voor managers en leidinggevenden. Adviseurs zullen er zeker ook een rijkdom in vinden voor hun begeleidingswerk.”

–

Frans Uyttebroeck
(Vlaamse Management Associatie):

Hij schrijft met Argentijnse nostalgie: “Als diegene die de tango leidt en diegene die volgt zich strikt aan hun rol houden, dan stopt het leerproces voor beide partners”. Een leider moet de volg(st)er voldoende vertrouwen en ruimte geven om af en toe te leiden.

Medewerkers kunnen veel, meer dan managers denken, maar ze moeten ook ‘willen’. Het is de taak van managers om hun medewerkers te motiveren om te willen. Tango is passie, managers moeten gepassioneerd zijn. Hij analyseert tango verder als “het nemen van onderscheiden stappen door te balanceren tussen vasthouden en loslaten.”

Leven is dansen. Tango is leven : een constante aaneenschakeling van vasthouden, maar vooral van loslaten. Op het eerste zicht lijkt tango een spel van leiden en volgen, maar wie nader toekijkt ziet een subtiel spel van improvisatie, en vooral van samenwerking, waarbij innovatie niet geschuwd wordt.

Tango is in zijn zuiverste vorm een improvisatie en géén aaneenschakeling van vooraf ingestudeerde nummertjes.

–

Docendo.be:

“Wat beweegt of verlamt een team van medewerkers? En als het team beweegt, hoe kan ik hen dan in de juiste richting sturen en hen laten innoveren? Deze vragen leven bij iedereen die mensen begeleidt.

Met de tango als metafoor en ondersteund door handige checklists en modellen, biedt het boek “Wat managers kunnen “leren” van Tango!” een reflectiemoment aan eenieder die mensen motiveert, begeleidt, coacht en ook zichzelf wil verbeteren.

De publicatie helpt bij het optimaliseren van uw persoonlijk functioneren en het omgaan met attitudes, emoties, leidinggeven en diverse communicatiestijlen. Het helpt eveneens te improviseren en te innoveren.”

–

HR Square:

“Hij gebruikt de metafoor van de Argentijnse tango als inspiratiebron voor managers die medewerkers ‘in beweging’ willen krijgen. “In de Argentijnse tango bestaan er geen ‘verkeerde’ stappen. Elke stap is een uitnodiging. Het is een kwestie van een samenwerking te realiseren tussen de beide danspartners om tot een nieuwe evenwichtspositie, en zo tot een oplossing te komen. Het aanleren van de Argentijnse tango is een ideale gelegenheid om te oefenen in feedback geven en ontvangen, een van de belangrijkste vaardigheden van een lerende organisatie”, aldus Devogelaere.

Geen nood echter als u geen begenadigd danser bent. Poneert de auteur: “De fundamentele vraag is niet of mensen kunnen dansen, leidinggeven of ondernemen. De vraag is wel: willen ze leren dansen, willen ze leren en zelfs levenslang leren? Staan ze open voor nieuwe leerprocessen, wensen ze te groeien als mens en als medewerker?”

Hij heeft dan ook een specifieke visie op leren. Omdat 80% van het leren informeel gebeurt, is hij verbaasd over het feit dat 80% van de vormings- en leerprogramma’s op een formele manier verlopen. Leren is volgens Devogelaere een deel van het leven, en leven is dansen, dus…

Het lijkt op het eerste zicht alsof u dit boek niet al te serieus hoeft te nemen, maar vergis u niet: als bron van inspiratie kan het tellen. De tango-aanpak van Devogelaere is een originele manier om managementtheorie en -inzichten aan den lijve te ondervinden. We sluiten ons aan bij de mening van prof. dr. Karel De Witte (edit: hierboven). Een reflectieboek om door te nemen, niet meer, maar ook niet minder.”

–

JobAt:

Boek: Wat mangers kunnen leren van Tango
Periode: 2006
Uitgever: Story Publishers
ISBN: 90.876.4017.x