Column: Ontmoetingen in de middag. De verhuizing

(Klik op de afbeelding om de pagina in het groot te bekijken. Of scroll naar beneden voor de volledige tekst.)

Magazine: Stadsleven
Type: column
Periode: september 2006
Schrijver: Diana den Held
Fotograaf: Willy van Bragt

Lees hieronder de volledige tekst:

En je woont hier om de hoek, zei je? “Ja. Nog wel. Maar ik ben aan ‘t verhuizen naar de grote stad.” Mijn verbaasde blik –we zitten in een grand café in Amsterdam- ontmoet twee triomfantelijke pretogen. “Dat zeg ik tegen alle Amsterdammers,” grijnst ze “ik ga namelijk in Rotterdam wonen.” Oh… leuk. Voor je werk? Ze glimlacht, “Nee, ik blijf hier werken en ga op-en-neer reizen” en zwijgt. Vanwege je partner dan ofzo?

“Ook niet, ik woon alleen.” Opnieuw kijk ik haar vragend aan. Ze kijkt terug met een gezicht dat vermaakt uitdrukt dat ze deze vragen vaker achter elkaar heeft gehoord. In tegenstelling tot de vanzelfsprekendheid waarmee mensen van de stad naar het platteland en andersom verhuizen, is een verhuizing van de ene stad naar de andere raar, tenzij het om werk gaat.

“Ik was toe aan een nieuwe fase in mijn leven,” vertelt ze, “en daar past Rotterdam helemaal bij.” We raken in gesprek over de verschillen tussen de twee steden en praten over hoe Amsterdam je als een culturele moeder in haar armen neemt en toont wat ze te bieden heeft; de historie, theater- en concertzalen en de ‘hee moppie’-mentaliteit van de bewoners.

We halen herinneringen op aan het shoppen langs de grachten, skaten in het vondelpark, hangen op terrasjes en omverfietsen van toeristen. Tegenover de rauwe ‘niet lullen maar poetsen’-sfeer in Rotterdam. Hard werken, droge humor en aanpakken, dat is de spiegel die de havenstad je voorhoudt. We zijn het snel eens.

Anja, zo heet ze, schiet hartelijk in de lach als ik haar vertel dat Rotterdammers zeggen dat het geld in Rotterdam wordt verdiend en in Amsterdam wordt uitgegeven. Ze vertelt over de plannen die ze wil realiseren in haar nieuwe stad; het opzetten van een website voor vrouwen met zin in het leven. Bruisend van energie verheugt ze zich er op om hard te werken. Om iets uit de grond te trekken en markeert deze beslissing door naar een stad te verhuizen die dat stimuleert.

Tegen het einde van de avond ga ik pas naar huis, na een heerlijk gesprek met een vrouw die ik nog nooit eerder had gezien. Een gesprek vol herkenning, herinnering, liefde voor de twee bekendste steden van Nederland en wilskracht. Ze stapt op de fiets naar het station, in een prettige spanning voor het onbekende en ik kijk haar na met bewondering voor de energie die ze uit deze keuze put.

Als geboren Rotterdammer begrijp ik haar beslissing. Mijn voormalige thuisstad laat je keihard met je smoel tegen de muur lopen, maar geeft je ook een klap op je schouder als je laat zien wat je waard bent. De stad geeft energie om te dóén. Iets dat me in mijn bloed is gaan zitten en waar ik nog dagelijks uit put, terwijl Amsterdam me voedt en inspireert. Net zoals Anja haar project in Amsterdam ontdekt heeft en in Rotterdam gaat waarmaken. En ik vraag me af… wat zou er eigenlijk van Nederland geworden zijn zónder deze twee steden?

Naschrift: Hoe het inmiddels met Anja gaat… ? Kijk maar op Female Factor!

De column was ook de redactie van het vaktijdschrift ‘de Journalist’ opgevallen (kijk maar in de rechterkolom):